زندگی...خوب است...نفس میکشم... شاید خوب است...نه...با ما که از در دشمنی وارد شده...چقدر مضحک...دوستش داری...بی خیال...منم دوستش داشته باشم...با تو چه خوبی کرده است...جوابی نداری که بدی...باشه تو دوست داشته باش...من نه...آها ...میگی چون زدم به بی خیالی دوستش دارم...شاید جواب باشه...ولی نه برای من...جوابت خود گول زنیست...تو هم مثل منی... فقط تو شاید میتونی سر کنی باهاش ولی من... نه...من و تو از همدیگه هستیم...با دو سلیقه مختلف...با این فرق تو میسازی من...نه...ولی هستن کسان دیگر...چسبیدن بهش...نه که بسوزن و بسازن...نه... عاشقشن...فعلا که باهاشون وفا کرده...اما مثل گربه میمونه...یه جا خفتشونو میگیره...خنده داره ...نه...پس نه به من و تو وفا کرد...نه به یارو که چسبیده بود بهش ولشم نمیکرد...مرگ...زیبا...عشق من...چون شیله پیله نداره...فوقش یکی سنگش گرون تره ...یکی نه...در کل همه رو یه جور میبره...اما...یه جور دیگه جاشون میده...مبنای جا دادنش قانون زندگی نیست...اونجا دیگه قلبه که حکم میکنه...بیا ... بیا عهد ببندیم...عهد ببندیم که تو دنیا هم قانون قلب رو پیاده کنیم ...نه زندگی...قلبت هر چی دریا باشه بازم کمه...بزرگترش کن...بد نمیبینی...از ما گفتن بود...نصیحت نکردم...چون در اون حد نیستم...فقط حرف دلم بود...چه خوب چه بد ساده گفتم...بی ریا...گوش کردی ...خوب ...خوبه ...نکردی هم ...بازم واسه ما عزیزی...میسپارمد به یگانه عالم...که امیدوارم زیباترین قلب را به خود تو هدیه کرده باشد...بله خود تو...باور کن...من...

نویسنده محمد سعید با تموم سادگیش واستون نوشت امید به اینکه ساده هم به دل شما بشینه

بی بهانه و بی کس دنیا را وداع گفتم و رفتم

ندیدم ذره ای عشق از وجود هر یاری

کشیدم کوله عشق بر دوش به هر ذلت و خواری

گمان کردم همه مثل خودم ساده میپندارند

ندانستم که عاقبتم در چاه ظلمتم می اندازند

شاعر: محمد سعید (ن)

هر کی زیبا ترین جمله دنیا رو بنویسه به اسم خودش روی صفحه اصلی وبلاگ ثبتش میکنم. منتظرم دوستان دریا دل من.  

                                                                دیوانه ای شدم که پی کوی تو می گردم

کجا جویم تورا ای جان که بیهوده می گردم

                                                               از بر تو مستانه تا فسانه می گردم

امید دارم که بجویمت تورا جانا.شبانه می گردم

                                                               چون ماه به گرد سر تو عاشقانه می گردم 

شاعر: محمد سعید (ن)

                                                   سیاه و تیره است ماهم نباشی دلبر شیرین

به عشق تو کویر من گلستان شد عزیز دل

                                                   بگشتم عاشق و مجنون به سحر تو عزیز دل

به هر ساز تو رقصیدم به هر سحر تو لغزیدم

                                                    جواب ما نبودش این برفتی از تو رنجیدم

برفتی با دگر یاری نبودی یاد ما هرگز

                                                   به قطره قطره اشکم نمی بخشم تورا هرگز     

     شاعر: محمد سعید (ن)                                    

                                                     دوست دارم عمر من چون شمع باشد

دوست دارم که نبینم زشت و بد

                                                     دوست دارم که بمیرم تا ابد

دوست دارم آسمان آبی بماند

                                                     دوست دارم من نباشم او بماند

دوست دا رم صاف و صادق ساده باشم

                                                     دوست دارم بی بهانه عاشق پروانه باشم

دوست دارم در خیالات سپیدم زنده باشم

                                                        دوست ندارم واقعیت را سیاهی زنده باشم              

عشق یعنی بندگی شور جوانی عشق یعنی زندگی شور خداییعشق یعنی صاف بودن آیینه شدنعشق یعنی مست ز پیمانه شدنعشق یعنی جلوه ی بی انتهاعشق یعنی عاشقانه زیستنعشق یعنی یک نفس با هم شدنعشق یعنی هم نفس با همدگر یاری شدنعشق یعنی مست مست از جلوه ذات خداعشق یعنی پرواز ما در آبی بی انتهاعشق یعنی از من و من خالی شدنعشق یعنی من نباشم ما شویماز وجود ما شود دنیا مصفا ای عزیز

پس بیا یکرنگ شویم زنده گردانیم روح عشق راعاشقی را زندگی باید نمودنتوانم گفتنش در بندو شعرو جملاتعاشقی را زندگی باید نمود.

سراپا غرق شورم شادیم مستم زپیمانه

                                                                       ز طرف تو دلم آید نرود سوی بیگانه

چو دید روی تو این عاشق دوان شد سوی میخانه

                                                                      بنازم آن رخ ماهت که دل برده ز کاشانه

شاعر:محمد سعید  (ن)

هم دمم دیوار سرد است و تک درختی لخت و عریان روبرویم.حیاط را مه گرفته جایی را نمی توانم که ببینم .تنها امیدم قاب عکس است روی دیوار.قاب خالی.به وقت رفتنت ای یار یادگارت را که بردی .قاب خالی را گذاشتی.مینشینم کنج دیوار خیره بر قاب .رخ زیبایت که بینم از درونش شاد شادم.

من بلد نیستم نویسم نامه ای عاشقانه یا نویسم شعر های عارفانه یا که گویم مثل شمعی یا که پروانه سرشتی .نتوانم. با تمام سادگیم میتوانم که بگویم دوستت دارم همیشه دوستت دارم همیشه.

شاید گناهانم برود.شاید پاک شود قلبم از سیاهی و پوچی.

ببار و آنقدر ببار که دریای بیکرانی پدید آید که شاید مرا در خود غوطه ور سازد.